Remix: Raccoon face sweater

Outfits: 1, 2, 3, 4.
I've had this sweater for a few years now and it's one of my favorites because it's so peculiar with the fun raccoon face. It seems that when it comes to styling it, I layer, layer and layer. It's pretty loose which means I can wear it over a dress or a blouse and have a collar peeking through the neck opening. The colour is very non-offensive beige which goes with pretty much everything, so I can wear it with pastels as well as blacks or more intense colours. It works as a neutral, basic piece with a slight twist. It's a kind of another take on the beige wool sweater that is also my favorite: it just has the additional value of the fun print which I sometimes prefer to a solid colour.
Mam ten sweter od kilku lat i jest jednym z moich faworytów ze względu na pyszczek szopa. Wygląda na to, że najczęściej noszę go jako jedną z warstw: jako że ma dość luźny krój, mogę spokojnie nosić go na sukienki i bluzki, i pozwolić, by spod niego wystawał kołnierzyk albo mankiet. Jako że jest w zupełnie nieinwazyjnym kolorze, pasuje praktycznie do wszystkiego: zarówno do pasteli, jak do czerni i mocniejszych kolorów. W mojej szafie funkcjonuje w zasadzie jako baza na zmianę z drugim ulubionym beżowym swetrem z wełny. Po prostu czasem mam ochotę na dodatkowy element w postaci szopiej mordki, a innym razem wolę wybrać wersję gładką.


On pretty

You may remember this baby doll dress that I made in December and loved so much. Well, it was so nice indeed that I made another version of it, this time in blue and green plaid. I enjoy hiding in both of them, especially now that I seem to have put on some weight that I have trouble shedding. It's an uncomfortable state when I often drift from one point of view to the other and my perception of my body changes easily, ranging from acceptance of my curves to despair and misery upon seeing myself in the mirror.

Truth be told, I don't think I've ever felt really pretty but at the same time, I don't focus on that too much. Still, I am aware that my features aren't those of classic beauty and there is a bit too much quirk in them to my liking. I like small, round faces and big eyes and pretty, full mouths, and I am quite the opposite of that. There is this destructive truth that I believe, no matter how unreasonable I know it to be: you can pull off any facial looks provided that you are thin. I think advertising makes us internalize that message and it is so easy to feel guilty of not meeting the required standards. But even so, even with that knowledge, I would like to be thin again, like I was perhaps ten or twelve years ago, just to feel that if I can't have a pretty face, I can at least have a body to call attractive.

People seem surprised when I tell them my own looks don't meet my preference. They tend to tell me "oh stop it, you are so pretty!" when I admit that I'm always a bit ashamed of the way my face appears. The hardest part about this clash of views is that no matter what everyone says, I always will feel the way I do. It's never about other people's opinion. Which, I believe, is a good thing in itself. At the most basic level it means that I'm independent of outside opinions and the ideas that I have about myself are my own. I try to find strength in this independence. After all, I don't have to like everything about me and there is nothing wrong with that. I keep telling myself that I have worked for a lot of things at which I had succeeded and very few of them were influenced by my appearance --even less were influenced by it in a positive way. I also blog because I like taking photos and writing and because I think I have a few things to share about personal style and approach to clothing oneself. My looks have little to do with it. I use myself as a model because it's the easiest thing to do. If I had another person to style and photograph the way I wanted to, I'd gladly choose her instead of myself.

Still, I do instinctively succumb to the idea that beauty is a requirement that I should meet. It's hard to fight this instinct, even with all my reason and sensibility. I hope it will get easier as I grow older and fall out of this category of young people who should always, under all circumstances, appear beautiful and attractive. What an awful lot that is.

I'm wearing a handmade dress and some other stuff, old or thrifted or gifted.

*All photos by my boyfriend.


Style tips: On neutrals

Do you ever get so excited about a piece of clothing that you wear it everyday? I know I do. There's no excuse for that except that when something brings me joy, I don't want to let go of it. So this skirt, after I sewed it up, went with me wherever I've been for a week at least. And, surprisingly, I was wearing it differently every day. I had no idea a skirt like this would work like a neutral piece. You live and learn.

What do I have in mind when I say "neutral"? Well, there are these kinds of clothes that you can wear with almost anything, I'm sure you have them in your closet. Non-invasive, simple things like a black skirt or a pair of blue jeans or a white shirt. You can wear a printed tee with your jeans as well as a tailored shirt and a suit jacket --and they'll play as a background for the rest of your outfit. They are a base: the invisible kind of clothes. They serve the purpose of bringing the attention to other, more interesting pieces in your outfit. You wear them because, according to our society's rules, you need to cover yourself --which can be a very sublime way to express yourself, but that's a topic for another time. Neutrals usually have simple shapes and are made in solid colours, and usually non-invasive ones, like black, grey, white or navy blue. At the most basic level, neutrals tend to be no-brainers, meaning they are designed to go well with pretty much everything else in yout closet.

But. It seems that a standard formula for a neutral is just that: a standard. It doesn't mean only the clothes that fit within its confines can be neutrals. As with everything else, you need to apply this formula to your own clothing rules and see what happens.

In the case of this skirt, it only matches one prerequisite of a neutral: its shape is a very simple A-line that doesn't require any special styling exertions. Other than that, though, it's got a quirky heart-shaped pocket, it's got a plaid pattern and the colour isn't what everyone would call a neutral: it's a medium shade of brown and orange. A warm coloured skirt is something that I can easily match with my other warm toned items, like a beige sweater and a crimson jacket and tights. I can also play down the warm tones and make the skirt a central piece, like I did last time, when I chose to wear it with even more neutral neutrals (if that makes any sense). So, basically, I think a neutral piece of clothing is something that fits within your wardrobe so well that you can wear it multiple ways and never repeat yourself (not that there's anything wrong with repeating a good outfit!) and always feel it's fresh.

I feel more outfits featuring this skirt are in order to better illustrate my point in this post. Stay tuned!

I'm wearing: a skirt that I made of thick, vintage wool, an old sweater and tights, found shoes and scarf and a jacket and a purse that were gifts from my boyfriend.

*All photos by my boyfriend, Bartek.


Bloopers: the winter edition

Through the last months I'd been saving various photos that tend to happen but don't make it to the blog for obvious reasons. When you look at my regular posts, I may appear to be made of distant gazes and pretty smiles but the reality behind the scenes is I'm clumsy, wacky and often acting plain silly. So here we are: the truth about Robot.

W ciągu ostatnich kilku miesięcy zatrzymywałam sobie zdjęcia, które czasem mi się przydarzają, a z oczywistych względów nie trafiają na bloga. O ile ze zwyczajnych postów może się zdawać, że składam się z ładnych uśmiechów i zamyślonych spojrzeń, to w rzeczywistości jestem nieskoordynowana, ciągle robię jakieś miny i się wygłupiam. Oto więc przed wami cała prawda o robocie przy Robocie (ho, ho).

This is when I decided that that it was a great idea to take photos when I'm throwing those cute little apples in the air. And then they hit me on the head, repeatedly. And I probably deserved it.
Tutaj stwierdziłam, że nikt nigdy nie wpadł na bardziej uroczy pomysł niż zdjęcia z podrzucaniem tych ślicznych, małych jabłuszek, na które się właśnie natknęłam. A potem oberwałam nimi po łbie. Wielokrotnie. W sumie się należało.

This is what can happen, when I'm shooting on my own. Only when I take a look at the photos on the camera do I notice a flashy pink slip that apparently tried to escape sneakily from under my dress.
Tak się zdarza, kiedy sama robię zdjęcia: dopiero kiedy zerkam na monitorek aparatu, zauważam tę różową półhalkę, która najwyraźniej próbowała cichcem zwiać mi spod sukienki.

The same shoot --that face you make when you aren't sure if the self-timer is working. Don't worry. It is.
Ta sama sesja: kiedy nie jesteś pewna czy samowyzwalacz działa. Spokojnie. Działa.

It's enough to say that I'd just tripped over my maxi skirt.
Wystarczy powiedzieć, że właśnie potknęłam się o spódnicę.

This is a solid proof that an attempt to take a similar photo of me makes me unable to act like a proper adult.
Oto dowód na to, że każda próba zrobienia mi zdjęć w takim kadrze doprowadzi do zachowań godnych pięciolatki.

I don't even.

By the way, I post some of these on my facebook page and that may be a legit reason to follow it.
A tu to nawet nie wiem.

A przy okazji, wrzucam czasem takie zdjęcia na swoją stronę facebookową i to w sumie nie jest najgorszy powód, by ją obserwować.



We've been playing The Witcher 3: The Wild Hunt a lot lately. It's such a beautiful and well-written game! Everything about it is so deeply Slavic and feels instantly familiar to me. As someone who grew up reading all the folk tales she could find and dreamt of one day meeting the hidden folk, I feel completely immersed in the game's plot and characters. It's dark and passionate, it's hilarious and cheeky, it's touching and full of great adventure. It's been on my mind a lot lately, and how taking a break from playing it felt like putting down a favorite book.

So when we went to take these photos, I couldn't help but channel a certain creature appearing within the game, called Południca, which roughly translates to 'noon maiden'. According do Slavic folklore they were young girls who died on the day of their wedding and turned into wraiths. They would forever wander through the fields at midday and drive the working folk insane. I may be a tender noon maiden, not driving anyone mad with grief, but my surroundings, still bare and a bit sad, felt truly magical on that day, especially with unknown birds singing close by and a sounder of boars passing within meters.

Wearing: pretty much everything is thrifted, vintage and old. Boots are from Nord, sold out.

*All photos by mty boyfriend.
Gramy od jakiegoś czasu w Wiedźmina 3: Dziki Gon. To taka piękna i dobrze napisana gra! Wszystko w niej jest tak głęboko słowiańskie, że czuję, że jest mi bliskie. Kiedy dorastałam, moich rąk nie opuszczały ludowe baśnie, bardzo długo marzyłam o tym, że spotkam kiedyś stworzenia z tych opowieści. Bez trudu zanurzam się więc w postaciach z gry i w jej fabule. Jest tam mrok i pasja, poczucie humoru, wzruszenia i mnóstwo wspaniałych przygód. Kiedy przerywam grę, czuję się, jakbym odkładała ulubioną książkę.

Kiedy wybraliśmy się zrobić dzisiejsze zdjęcia, automatycznie pomyślałam o południcach, które pojawiają się w Wiedźminie. Jeśli nie znacie tych postaci, to były one upiorami młodych dziewczyn zmarłych w dniu swojego ślubu. Były skazane na wieczne wędrowanie przez pola, gdzie napotkanych w samo południe ludzi dręczyły i doprowadzały do szaleństwa. Ja jestem łagodniejszą południcą i nikt przeze mnie nie oszalał, ale przyroda wokół jest całkiem magiczna: jest wciąż jeszcze nago i smutno, ale nieznane mi ptaki śpiewają wśród gałęzi, a dziki przemykają gdzieś z boku, kilka metrów od nas.

Mam na sobie rzeczy stare, ze szmateksu lub vintage. Buty są z Norda, już wyprzedane.

*Zdjęcia zrobił mój chłopak.


Home is where

You can never go wrong with a breton shirt and a black skirt, right? Add a red beret and you're good to go. I had to add this purse, a gift from The Fish, to the mix, too, and now it feels perfectly put together with a touch of quirky or silly which seems to be something I go for quite often. Also, it makes me feel a bit out of place, I guess, because that three storey house that my purse is, calls for a surrounding of an old town which would make everything look very matchy-matchy, like I'm an accessory to the old buildings. No buildings of this type around me, though, I'm afraid, so my regular neck of the woods it was.

I made this skirt myself and it's a simple half circle with a twist --or rather, with a straight line along the front and the back. I elongated the circumference around the waist and then added a large box pleat in the front and two smaller symmetrical pleats in the back. No pattern is required to make a skirt like this, you just need to use your common sense. And that's the beauty of it. It makes the skirt look so much fuller without making it excessive, and also shifts the flounce of a half circle skirt from the front to the sides, which is pretty flattering. Easy peasy. I went ahead and attached a placket in the front with two golden buttons I cut off a vintage coat. I'm guessing this will be my go-to shape of a skirt for a long time to come.

I'm wearing: a skirt that I made out of thin suiting wool, a Disaster Designs purse that was a gift from my boyfriend, a found dress, worn as top, and the rest of the stuff is oldish.

*All photos by myself.

Taki zestaw jak bluzka w paski i czarna spódnica jest zawsze bez pudła. Jeszcze czerwony beret i można spokojnie iść na podbój miasta. Tym bardziej z torebką taką, jak moja, w kształcie kamienicy. Z pewnością znakomicie pasowałabym z takim ubiorem do malowniczych budynków jakiegoś starego miasta, ale że takich w okolicy niedostatek, musicie się zadowolić moim lasem.

Uszyłam tę spódnicę z połówki koła, ale nie tak zupełnie zwyczajnie: dodałam w obwodzie parę centymetrów na środku przodu i tyłu, a potem założyłam dwie odwrócone kontrafałdy z przodu i dwie symetryczne plisy z tyłu. To banalne, nie wymaga wykroju, wystarczy użyć rozumu. Przymocowałam przy pasku listwę z dwoma złotymi guzikami, które odprułam od starego płaszcza. Jest dosyć marynarsko, a przynajmniej tak mi się to kojarzy. Spódnica jest z cienkiej, sprężystej wełny kostiumowej i liczę na to, że dzięki tkaninie znakomitej jakości posłuży mi wiele lat. Zresztą ten kształt tak mi przypadł do gustu, że niewątpliwie będę go szyła częściej.

Mam na sobie spódniczkę, którą sobie uszyłam z cienkiej wełny, którą mam z drugiej ręki. Torebka z Disaster Designs jest prezentem od mojego chłopaka. Znalezioną sukienkę noszę jako bluzkę, a reszta rzeczy jest już stara.

*Zdjęcia zrobiłam sama.


Remix: Upholstery dress

Outfits: 1, 2, 3, 4.

I made this dress in September 2014 and it was the first thing that I sewed that I was really happy with. It is fully lined with sheer cotton and fits me nicely if a bit loosely, making it a perfect dress to layer over blouses (why I have not done that yet is beyond me). I love the fabric --it's a thicker and stiffer kind of cotton, I'm presuming an upholstery kind. The print is just lovely and was so easy to match! It was a thrifted find and it's really too bad I don't have more of this fabric, I'd love to make another dress or a skirt, or maybe --gasp! --a crop top! That would've been so chic. But I used literally all of it, I don't even have scraps to make patch pockets and I did not insert in-seam pockets when I was making it, which is probably its only flaw.

Ta sukienka powstała we wrześniu 2014 roku i była to pierwsza uszyta przeze mnie rzecz, z której byłam w pełni zadowolona. Jest na pełnej podszewce i ma nieco luźniejszy kształt, dzięki czemu mogę pod nią bez problemu nosić bluzki (nie wiem więc, czemu tego nie robię). Uwielbiam tkaninę, z której powstała - jest to sztywniejsza i nieco grubsza bawełna, podejrzewam, że z przeznaczeniem na obiciówkę. Wzór czerwonych dzwonków lub tulipanów bardzo mi przypadł do gustu i pamiętam, że łatwo się do pasowało przy szyciu. Znalazłam kupon tej tkaniny przy okazji zakupów w internetowym second handzie i bardzo teraz żałuję, że nie było jej więcej. Zużyłam dosłownie wszystkie skrawki na szycie sukienki. A szkoda, bo teraz chętnie dodałabym do niej nakładane kieszonki - nie wszyłam ich w szwach i to chyba jedyna wada, jaką mogę znaleźć w tym uszytku.


Breaking the girl

I am still going with my no shopping pledge but I'm here to confess that I've just found out some things are impossible to pass up. I've been eyeing Fair Isle sweaters for a long time now: the type with some kind of an ornament usually along the shoulders, often extending in stripes to the whole sweater. There isn't a large selection of those in Polish stores, though, and those I did find were usually not the best quality so I never made a purchase and was guilt free. Then, I spotted this adorable number at an online thrift store and decided it was precisely the sweater I've been looking for all along. It was my size and it had a team of ducks design on it. And I just bought it.

I feel surprisingly ok with breaking my pledge this time. After all, it was a piece of clothing I wanted for years now, so I was bound to buy one sooner or later. It was a perfect addition to my wardrobe because I'll be able to style it multiple ways. And it was thrifted, which means an ethical purchase. The only thing I'm not too happy about is the material: 100% acrylic. It will be easy to wash but probably will only stand a few years of wear. Then again, maybe I won't want to wear a sweater with ducks in a few years' time.

Now, if I have learned anything from my shopping withdrawal so far, it is that there is one thing that makes me unable to pass up a piece of clothing: an interesting print on a unique garment (unique meaning: found at a thrift store or vintage shop). I can live without that plain navy blue woolen sweater that I've been dreaming about for months (and actually found a few that I liked). I can easily forget about that cute dress I've seen in one of the high street stores. But when I am at a thrift store and spot something featuring a quirky print --I want it.

I think it's a sort of a collector's spirit in me. I like things that are unusual and things that are an original take on a common subject, just like this sweater. I've always been a collector: my last large interest were vintage cameras that I was collecting for years and always went for the weirdest and most uncommon ones (and I gathered well over 50 of them). So now that I'm not buying a lot of clothes, my mind has cleared and my attention has shifted to pieces that are special in their own right. I actually like this approach better than ever. It makes sense to me, to want to have clothes that say something. And with the way my aesthetics developed, they won't be readily-available, plain pieces but instead, the most narrative ones: pieces that aim to tell a story. Like this team of ducks that are flying over forests and mountains on my sweater. Or these doll brooches by Niko.Lete --each of these little cuties seems to have a different personality which is why they are so addictive to collect. I currently have five of them thanks to dear Nikoleta who sent me an extra one with her last package! She said the doll reminded her of me and that's why she included her as a gift. How sweet is that!

I'm wearing: a thrifted sweater and stuff that is either old, or found, or a gift. The little doll brooches are by Niko.Lete.

*All photos by my boyfriend, Bartek
Nie porzucam mojego wyzwania nie-kupowania, ale z ciekawością przyglądam się temu, jak się ono rozwija. Uczę się różnych rzeczy. W miarę jak przestałam rozglądać się za ubraniami, zaczynam wyraźniej dostrzegać własne upodobania i potrzeby, i odróżniać je od chwilowych zachcianek i kaprysów.

Jedna rzecz, która staje się wyraźna, to moje zamiłowanie do rzeczy nietypowych albo takich, które w jakiś sposób grają ze znanym motywem. Trochę tak było z tym swetrem. Od dawna oglądałam się za swetrami typu Fair Isle - czyli takimi, które są dziane w pasy geometrycznych ornamentów, zwykle co najmniej w górnej części. Bardzo mi się podoba ich wzorzystość i to, że potrafią stanowić centralny element całego ubioru, więc resztę można do nich założyć dość oszczędną. Nie ma takich swetrów zbyt wiele w ofercie naszych sklepów, a przynajmniej nie rzuciło mi się w oczy nic szczególnego. Albo wzór nie w tych kolorach, albo skład materiałowy nie ten... Chciałam mieć taki sweter, ale musiał być specjalny, a nie pierwszy, lepszy.

Któregoś dnia postanowiłam przejrzeć używaną odzież na allegro pod kątem swetrów dziecięcych i trafiłam na ten w dzikie kaczki lecące ponad szczytami gór. Wymiary były dokładnie takie, jak trzeba, więc nie zastanawiałam się długo. Co prawda okazało się, że w składzie sam akryl, ale to nie jest najgorsza wiadomość - może nie przetrwa ten ciuch najbliższych trzydziestu lat, ale przynajmniej dobrze zniesie pranie.

Po chwili zastanowienia dochodzę do wniosku, że ten sweter jest właśnie tym, co uruchamia we mnie żyłkę kolekcjonera: jest trochę nieprzeciętny i trzeba go było długo szukać. Kupując ubrania w ten sposób, czuję się podobnie jak wtedy, kiedy zbierałam stare aparaty fotograficzne. I myślę, że tak właśnie chciałabym kupować ubrania: z pasji do nich jako pojedynczych, pięknych przedmiotów.

Moje wyzwanie trwa i nie planuję dalszych zakupów- ale też nie widzę powodu, by sobie wyrzucać ten sweter. To był zakup, który planowałam od lat, więc skoro pojawiła się odpowiednia rzecz - nie warto było odwlekać.

A przy okazji zwracam uwagę na broszki od Niko.Lete - które same w sobie są już małą kolekcją, bo uwielbiam to, co robi ta dziewczyna. Mam ich już pięć, a ostatnie dwie z nich przyszły do mnie w towarzystwie dodatkowej, trzeciej laleczki, którą Nikoleta dołączyła do paczki, bo stwierdziła, że ją przypominam - to jeden z milszych prezentów, jakie mnie spotkały!

Mam na sobie: sweter z second handu internetowego, broszki od Niko.Lete, a reszta stara, znaleziona lub podarowana.

An excited sort of beetle

So as I was saying, I want my small sweater in all the colours of the world. And to make things easier, I ordered wool knit that actually is in a lot of colours of the world: it is a bit like a beatle's shell. So, as soon as the fabric came at my door, I couldn't wait and started cutting and sewing, and an hour and a half later, the small sweater was complete and I was an excited sort of beetle when I wore it. (Ok, you might not get my excitement if you don't know the quote I'm hinting at, it's from A.A. Milne's poem, here.) It may look like harsh digital noise in the photos but it really is like that in person (is wool a person?). Along with this wool, I bought some others, a dark green one and a navy blue one with white speckles, so more small sweaters will be coming this way. I may sew one with long sleeves next. I am excited. I also felt incredibly chic in this outfit, almost like a grown up. Or maybe like a proper university student. I used to be a proper university student for many years but never wore clothes like that. What opportunities for feeling appropriate have I missed!

I made the sweater myself. The skirt and the scarf are thrifted. The necklace and the oxfords are old. The tights are new and made by Funpol. The jacket is a gift from Bartek and comes from Top Secret (sold out).

*All photos by myself.

Jak mówiłam, chcę mieć swój mały sweter we wszystkich kolorach świata. A żeby sobie to ułatwić, zamówiłam wełnianą dzianinę, która jest rzeczywiście w wielu jego kolorach. Mieni się i opalizuje, i wygląda trochę jak pancerzyk żuka. Kiedy tylko materiał dotarł do mnie, rzuciłam się do krojenia i szycia, i w półtorej godziny powstał mój trzeci mały sweter. Na zdjęciach wygląda może trochę jak straszny szum z matrycy, ale w rzeczywistości wygląda... właściwie to dokłanie tak. Razem z tą dziwną, żukową wełną, przyszły też inne: zielona i granatowa w białe ciapki, więc małe swetry będą powstawać na potęgę. Może nawet uszyję któryś z długimi rękawami. Czuję się tym szyciem dzianin bardzo podekscytowana. Czułam się też prawie całkiem jak prawdziwy dorosły człowiek w tym zestawie z ołówkową spódnicą. A może bardziej jak prawdziwa studentka jakiegoś humanistycznego kierunku. Przez wiele lat byłam prawdziwą studentką humanistycznego kierunku, ale wtedy nie nosiłam takich ubrań. Ileż okazji na czucie się adekwatną straciłam!

Sweter sobie uszyłam. Spódnica i szalik są z second handu. Naszyjnik i oksfordki są stare. Rajstopy są nowe, z Funpolu. Kurtka jest prezentem od Bartka, z Top Secret.

*Zdjęcia zrobiłam sama.


Poor girl but not blue

Can you tell I've been on a big 1960s kick lately? All the tent dresses and mini skirts seem to agree with me. It is also quite a forgiving style to wear when you get a little rounder: the simple A-line shape makes you appear more slender and your legs go for days --if that's your thing. It is mine. I definitely associated the 1960s with tiny and thin models like Twiggy and thought that only boyish figures could really rock the silhouette but after giving it a shot, I was pleasantly surprised how much I was in the wrong. Sewing is a nice and practical hobby in that aspect: you can make something for yourself and see how it fits on you. So I made this skirt (for the second time, actually, because the first one went to a friend of mine who is wonderfully tall and slender and looks fab in it) from an old Burda pattern that I got from my Granny (it's number 75045 for those of you who keep track of these things, and it comes in three sizes! Thank you Burda). The fabric is very thick, double face wool, thrifted, of course. I had just enough to make the skirt, about 150x60 cm. I decided not to add in-seam pockets because that would create a lot of bulk so naturally I added a heart-shaped patch pocket. A skirt needs to have at least one pocket, wouldn't you agree?

Another thing I sewed in this outfit is the little sweater. It was my first time with knits and I think I'm hooked! (erm... ball point needled? Sorry, sorry, that's so bad.) For some reason I was afraid of them before, but not anymore. Small steps. Anyway, I made it from a larger sweater that I'd found a couple months back along with a pile of other clothes. It was 80% wool and I decided a find like that should not go unused but the shape of the sweater was definitely not my cup of tea: it was all loose and jumper-like with a broad welt at the bottom and with a dreadful turtleneck! I knew I had to alter it and finally decided to copy a pattern from another sweater that I had, also a found item (seen here, among many other instances), which I love to bits and want to have in all the colours. This thick wool drapes differently to that other sweater though, and I definityly need to work on the shape of the armholes because something's off about them but otherwise, I'm happy with what I made and it definitely is a wearable sweater. Reminds me of the poor boy sweaters of the 1960s, only with short sleeves which maybe make it a bit more modern. With short sleeves like that, I only need 150x60 cm of fabric to make it. Cheap and chic for a poor girl. And it was such a quick make, too! I'd already bought a few lovely wools to sew more.

All the stuff I'm wearing is either old or thrifted. I made the skirt and sweater myself. The little doll brooch is from Niko.Lete.

*Photos by my boyfriend, Bartek.

Wygląda na to, że po wszystkich moich sukienkach a'la lata 50-te nastał czas na wejście w następną dekadę - i dobrze mi z tym. Bardzo mi pasują te proste, trapezowe kształty, a nie spodziewałam się tego, zwłaszcza odkąd mi tu i tam przybyło. Zdawało mi się wcześniej, że tylko drobniutkie i szczuplutkie dziewczyny podobne do Twiggy mogą bezkarnie nosić takie ubrania, ale okazuje się, że nawet klepsydra z wielkim tyłkiem wygląda w nich niczego sobie - muszą być tylko dostatecznie luźne. No i nogi - nogi się ma do samego nieba w tych miniówkach w kształcie litery A. Taką więc uszyłam spódnicę według wykroju Burdy, który znalazłam u Babci (jest pakowany w pojedynczą kopertę i ma numer 75045, i jest w trzech rozmiarach - dzięki, Burdo!). Szyłam ją wcześniej dla koleżanki, która jest wspaniale wysoka i szczupła, i wygląda w niej znakomicie - mam nadzieję, że zgodzi się kiedyś na zdjęcia. Na swoją wybrałam grubą, dwustronną wełnę, którą kiedyś znalazłam w internetowym second handzie. Miałam jej akurat tyle, ile trzeba na spódnicę, około 150x60 cm. Postanowiłam nie dodawać tu kieszeni w szwach, bo byłoby za grubo, ale jako że spódnica kieszeń musi mieć przynajmniej jedną, to naszyłam swoją ulubioną, serduszkową.

Druga rzecz w dzisiejszym zestawie, którą uszyłam, to sweterek. To był mój pierwszy raz z dzianiną i już teraz się jej nie boję, a co więcej, będę szyła wersji tego sweterka przynajmniej kilka, mam już zamówione wełny. Ten uszyłam z dużego swetra, który znalazłam kiedyś razem z paczką innych ciuchów, i chociaż nie pasował mi krojem (bluzowy kształt, szeroki ściągacz na dole i golf na górze. Nie dla mnie!), to zostawiłam go do przeróbki, bo miał w składzie 80% wełny i był miękki i gładki. Wykrój na dzisiejszą wersję odrysowałam sobie z innego znalezionego sweterka, który mam na sobie na przykład tutaj, i który tak bardzo przypadł mi do gustu, że chcę go uszyć we wszystkich możliwych kolorach. Co prawda muszę trochę popracować nad podkrojem pachy zanim zabiorę się do kolejnego szycia według tego wykroju, bo coś tam się ciągnie, ale z już gotowego uszytku jestem całkiem zadowolona, zdecydowanie nadaje się do noszenia. Przypomina mi też sweterki typu "poor boy" z lat 60-tych, a skrócony rękaw trochę go uwspółcześnia. No i rzeczywiście jest nawet na biedną kieszeń, bo wystaczy na niego metr materiału o szerokości 150cm, a szyje się błyskawicznie. Tanio i wdzięcznie.

Wszystko, co mam na sobie, jest albo z second handu, albo stare. Spódnicę i sweter sobie uszyłam. Broszka-laleczka jest od Niko.Lete.

*Zdjęcia zrobił Bartek, mój chłopak.