A good thing about getting older? Well? Apart from the lines that appear around your eyes when you are smiling that are revered for the ways in which they always reappear? (That's a quote from a song by Swan Lake that I like. I put song lyrics into my writing and I know it's pretentious. You can deal with it on your own.) It's caring less and less what you look like. Walking around with my midriff showing isn't something I would have done two or three years ago, even when I was smaller. Passing 30 is like coming to a magical point in life when you suddenly find you can dismiss a lot of issues with a "meh" and a wave of hand. Not all things. Some things never seem to change. But clothes? They're just clothes, you know? Clothes, meh.

I've been to a bonfire lately and decided to wear something I felt was totally ordinary and wouldn't get any attention. I tend to be flashy with my hats and dresses and all the pattern mixing that I do, and since I knew I was going to meet new people, I wanted to blend in, I think. So I put on black skinny jeans and a simple sweater and wore a white shirt underneath. And out of the blue, I got complimented on my clothes and told how cute they were.

I mean... why bother? Why try to fit in? People are always going to surprise me with what they think about me and I will rarely agree with them on that matter.

So, yeah. I can wear this obnoxious pair of glittery shoes and not give it a second thought. I can show my 30 years old belly and enjoy the breeze on my skin. Or I can wear black skinny jeans and a sweater, and hide in a jute sack. Some people will always stare. Some people will never notice. People, meh.

Yes, I'm in a particularly obnoxious mood today.

I'm wearing: a skirt I made myself last year, a thrifted top and hat and jacket and no-name flats.
*Photos by my boyfriend.
Coś dobrego, co wynika ze starzenia się? Poza kurzymi łapkami, które czasem ktoś określa jako cudne? Można się mniej przejmować tym, jak się wygląda. Chodzenie z gołym brzuchem nie wchodziłoby w grę jeszcze dwa-trzy lata temu, nawet kiedy byłam mniejsza. Przejście trzydziestki jest jak dotarcie do magicznego punktu, za którym okazuje się, że można na wiele rzeczy machnąć ręką i powiedzieć "co mi tam". Nie na wszystkie. Są takie, które się nie zmieniają. Ale ubrania? To tylko ubrania. Ubrania, co mi tam.

Jakiś czas temu wybrałam się na ognisko i postanowiłam ubrać się tak, by nie zwracać uwagi. Zwykle jestem dość jaskrawa w swoich kapeluszach, sukienkach i z całym tym moim łączeniem stu wzorów na raz. Tutaj więc miało być zwyczajnie: czarne rurki, zwykły sweter i pod spodem biała koszula. Zupełnie więc nieoczekiwanie nasłuchałam się komplementów: jakie mam urocze ubrania!

No więc... po co zadawać sobie trud? Po co próbować się dopasować? Ludzie zawsze będą mnie zaskakiwać tym, co o mnie myślą, a ja rzadko będę się z nimi zgadzać.

Równie dobrze mogę założyć nieznośne, brokatowe buciki i krótki top, i cieszyć się bryzą na gołym, trzydziestoletnim brzuchu, jak nosić czarne rurki i sweter albo jutowy worek. Niektórzy ludzie zawsze będą się gapić. Inni ludzie nigdy nie zwrócą uwagi. Ludzie, co mi tam.

(Tak, jestem dziś w wyjątkowo nieznośnym nastroju.)

Mam na sobie: spódnicę, którą sobie uszyłam w zeszłym roku, bluzkę, kapelusz i kurtkę z second handu i buciki no-name.
*Zdjęcia zrobił mój chłopak.


Aware: Slow fashion?

*This post is a part of a series called Aware in which I am talking about the fast fashion/slow fashion dynamics.

I've been reading a lot about slow fashion on Polish blogs. There are places dedicated to the topic here, like Ubieraj się klasycznie and Style Digger and parts of Joulenka's blog - places I like to visit and admire their creators. It seems the topic is getting more and more popular --which is so very good. But all this reading got me thinking about the way slow fashion is being defined. It seems to be a cure-all of sorts. If you have nothing to wear even though your closet is bursting with clothes -- you need to throw stuff out. Switch to slow fashion and life will be so much easier. If you don't know how to match your colours -- you need to stop following trends and go classic. Switch to slow fashion and life will be so much more convenient. If you don't feel good in the clothes you wear --you need to think for yourself and choose clothes that you like, not ones that advertising made you wear. Switch to slow fashion and you'll find yourself.

Now, these clues aren't half bad! I'll be the first to agree that when you finally get on the right track with your clothes, life gets so much better. The I-have-nothing-to-wear-days happen once a blue moon instead of once a week. You get more confident. Generally speaking, clothes take less of your headspace. They're there to serve their purpose and we don't go crazy about them, trying to make them match our bodies, personalities and lives.

That said, I do believe that there's a crucial part missing from the equation: the broader outlook beyond yourself and your closet.

On the most basic level, slow fashion is an answer to fast fashion. We all know what fast fashion is: it's an industry managing cheap and disposable clothing and abusing people along the way, starting with materials producers, to sweatshop workers, to consumers. Thus, slow fashion is an alternative: clothes that are designed and produced so that they last, made with respect of workers' rights and with responsibility towards the environment. I think the understanding of this opposition is lacking and that's why a lot of articles only talk about how you can personally benefit from slow fashion.

I may be stern in my assessments. You probably have to take care of yourself before you can switch your mind to observing a broader picture. I think that's how it was in my case: when I finally got in control of my personal clothing chaos, when I stopped buying heaps of second-hand garments and ceased to experiment with silhouettes and got a hang of what I feel and look good in, it occurred to me that there is more to fashion. It has a deeper sense than just looking for personal satisfaction --although that is important, too.

What slow fashion means to me

The most important part is that turn you take in your head once you're done managing your wardrobe. It's then that you can stop thinking about clothes and start thinking about people who are as entangled in the fashion industry as we are --but, mostly, much more harmfully than we are.

Thus, slow fashion means being conscious of what is going on in the fashion world. And I don't mean new collections, fashion weeks and current starlets. I mean back-stage workings and production processes. Once you know something, you can't unlearn it. I strongly believe this influences our future choices.

Slow fashion consequently means ethical consumerism or at least trying to be as ethical as possible in your shopping choices.

This means looking for brands that make their items ethically. It means withdrawing from supporting with your shopping choices of the brands that exploit people and environment. It means searching for informations about how the big corporations work and trying to stop the way it happens because there's hope that something can change for people who work at the lowest level of this machine.

Slow fashion is, of course, not buying excess stuff, but not for your own wallet's sake. The less we buy, the less we throw out, and that means caring for the environment.

Now, I am aware that to me, this is a kind of a mission. I'm not saying anyone else needs to treat it that way and try to act within some self-imposed set of rules, like I did when I made a pledge to not shop for a year and then felt stupid because I didn't carry it on. I needed that --and it's probable that no one else does. But if there's one thing that I believe in, it's that it's worth it to know more. Slow fashion as a self-help book intended to teach you about matching your stripes with your solids is just a marketing trick. Admittedly, it's not that bad, because if there is something that can help a person feel better about themselves, then I'm all for it --but it's just not the whole picture. There is a lot more available to everybody than just thinking about themselves. I believe that these things are the ones that you need to think of if you want to treat yourself as a person who's aware of what's going on in the world around them. That is something truly enriching. A well-suited wardrobe, not so much.

*Ten post jest częścią serii Świadomi, w której piszę o relacji między fast fashion i slow fashion.

Sporo ostatnio czytałam o slow fashion na polskich blogach. Istnieją miejsca poświęcone tej tematyce, takie jak Ubieraj się klasycznie i Style Digger, i część bloga Joulenki. Temat jest coraz bardziej popularny i myślę, że to dobrze. Zastanowiło mnie jednak to, w jaki sposób slow fashion jest definiowany. Z tego, co czytam, jawi się jako panaceum na bolączki dnia codziennego. Jeśli nie mam się w co ubrać, mimo że szafa pęka w szwach - trzeba powyrzucać. Przejdę na slow fashion, będzie mi łatwiej. Jeśli nie umiem dobierać ubrań do siebie - to dlatego, że w głowie mam za dużo trendów zamiast klasycznych rozwiązań. Przejdę na slow fashion, będzie mi wygodniej. Jeśli nie czuję się dobrze w tym, co noszę - to dlatego, że noszę coś narzuconego, zamiast "swojego". Przejdę na slow fashion - odnajdę siebie.

To są wcale niezłe pobudki do wprowadzenia zmian w swoim podejściu do ubrań. Pełna zgoda co do tego, że jak już się wskoczy na odpowiednie tory ubraniowe, to łatwiej się żyje, choćby dlatego, że te straszne momenty "nie mam co na siebie założyć" zdarzają się raz na ruski rok, a nie co drugi dzień. Jest się pewniejszym siebie i ogólnie rzecz biorąc - ubrania mniej zaprzątają głowę. Po prostu są i służą nam, a nie stają się trudnym elementem życia, wokół którego tańcujemy jak połamani.

Tym niemniej wydaje mi się, że brakuje tu spojrzenia szerzej niż tylko na siebie i swoją szafę.

W najbardziej podstawowym rozumieniu, slow fashion jest odpowiedzią na fast fashion. Czym jest fast fashion wszyscy wiemy: przemysłem zarządzającym tanią, jednorazową modą, który wyzyskuje ludzi, począwszy od producentów materiałów, przez wytwórców ubrań, po konsumentów. Slow fashion ma być więc dla niego alternatywą: ubraniami zaprojektowanymi i uszytymi tak, by trwały, wytworzonymi z poszanowaniem praw pracowników, i odpowiedzialnie wobec środowiska. Wydaje mi się, że to zrozumienia właśnie tej opozycji brakuje i dlatego wiele tekstów o slow fashion odnosi się wyłącznie do tego, jak może dzięki niemu skorzystać jednostka.

Być może jestem zbyt sroga w swoich ocenach. Prawdopodobnie najpierw trzeba zadbać o siebie i dopiero w efekcie tego następuje przesunięcie punktu widzenia. Myślę, że w moim wypadku tak było. Kiedy opanowałam wewnętrzny chaos związany z kwestiami ubioru, okazało się, że mogę spojrzeć szerzej niż tylko na siebie i na półki sklepowe. Kiedy przestałam nałogowo kupować w szmateksach, eksperymentować i sprawdzać czy mi coś pasuje, kiedy poczułam się pewnie w swoich krojach i, w efekcie, również w swoim ciele, dotarło do mnie, że sens mody może być głębszy niż poszukiwanie zadowolenia z siebie - chociaż to też jest ważne.

Czym jest slow fashion dla mnie?

Najważniejszy w jest dla mnie zwrot w myśleniu, który dokonuje się po tym, jak już ogarniemy siebie. Wtedy można przestać myśleć o ciuchach, a zacząć myśleć o ludziach równie uwikłanych w przemysł jak my, a zwykle, prawdę mówiąc, uwikłanych w niego zdecydowanie bardziej i dotkliwiej.

A zatem slow fashion jest świadomością tego, co się w świecie mody dzieje. Mówię nie tyle o nowych kolekcjach, fashion weekach i pokazach projektantów, ile o zakulisowych działaniach i procesach produkcji. Kiedy raz się czegoś dowiemy, nie da się przestać wiedzieć. Wierzę, że to musi wpływać na dalsze wybory.

Slow fashion równa się wobec tego etycznemu konsumeryzmowi, a w każdym razie dążeniu do niego.

Slow fashion to szukanie marek, które produkują rzeczy etycznie. To rezygnacja ze wspierania swoimi pieniędzmi marek, które działają na szkodę ludzi. To poszukiwanie wiadomości o tym, jak działają wielkie korporacje i próby przeciwstawienia się tej rzeczywistości, bo jest nadzieja, że coś się zmieni i ludziom, którzy w tej machnie pracują na samym dole, będzie lepiej.

Slow fashion to niekupowanie rzeczy zbędnych, oczywiście, ale nie tylko dlatego, że dbamy o swój portfel. Chodzi przede wszystkim o to, że im mniej kupujemy, tym mniej wyrzucamy, a dzięki temu dbamy o środowisko.

Zdaję sobie sprawę, że dla mnie to jest jakaś misja. Nie dla każdego musi być. Nie każdy musi próbować sobie narzucać ramy działania, tak jak ja, na przykład wtedy, kiedy chciałam nie kupować ubrań przez rok, a potem było mi głupio, że mi się nie udało. Mnie to było potrzebne - nikomu innemu nie musi. Ale jeśli jest coś, w co wierzę, to to, że warto wiedzieć więcej. Slow fashion w wydaniu poradnika do radzenia sobie z życiem jest tylko chwytem marketingowym. Nie jest to złe wydanie, bo jeśli coś może komuś ułatwić życie, to jestem bardzo za, ale to nie są kompletne informacje na ten temat. Poza myśleniem o sobie jest coś więcej: i sądzę, że to są właśnie rzeczy, które trzeba wiedzieć, jeśli chce się traktować siebie jako człowieka poważnie myślącego o rzeczywistości wokół. To chyba właśnie to nas ubogaca. Nie dobrze dopasowana garderoba.


Won't you meet me at the gates of the garden

Lush is the word right now. Everything's either green or in bloom and I like that. We went to the botanical garden the other day, to take in a different kind of scenery than that we're used to seeing on the Bluff. Places like this, seemingly hidden from sight, make my heart leap. All the greenery along with a slightly mysterious stone stairway bring childhood books to my mind, "The Secret Garden" kind, naturally, and then there are some Nick Cave's songs and other such pleasant things. This is probably my second favorite time of the year: before the heat strikes but when the nature is already fully alive. My first choice, though, would always be late summer and early autumn days of September. I think I could live in a land of eternal spring or autumn, if there ever was a place like that.

I'm wearing: an old dress and belt and bag and no-name flats.
*Photos by my boyfriend.
Słowo na teraz: bujność. Wszystko jest zielone albo kwitnie, podoba mi się to. Przeszliśmy się na spacer do ogrodu botanicznego, by obejrzeć inny krajobraz niż ten, do którego przyzwyczaiła nas Skarpa. Takie miejsca jak to, pozornie schowane przed ludzkim wzrokiem, poruszają moją wyobraźnię. Cała ta zieloność i ukryte w niej kamienne schodki przywodzą mi na myśl książki z dzieciństwa i niektóre piosenki Nicka Cave'a, i inne przyjemne rzeczy. To chyba drugi mój ulubiony czas w roku: zanim uderzą upały, ale kiedy już wszystko żyje pełnią życia. Na pierwszym miejscu jest zawsze wrześniowe późne lato i wczesna jesień. Mogłabym żyć w miejscu, gdzie zawsze zdarza się tylko wiosna i jesień, gdyby takie miejsce istniało.

Mam na sobie: starą sukienkę, pasek i torebkę, i balerinki no-name.
*Zdjęcia zrobił mój chłopak.


Hold my gaze, love

Some time ago, BurdaStyle contacted me and asked if I wanted to make some of their patterns and show them on my blog. Naturally, I was happy to accept this invitation and pick a few patterns that I liked. This dress is made from one of them, the Prairie Shirt Dress (Burda 4/2011 for those who have access to the magazine). It was an easy make and it's delightful to wear. I especially like the bodice which is not too closely fitted and so, allows for freedom of movement especially on a hot summer day --this dress was definitely made to be worn in the sun. The waistline on the bodice hits above my natural waist, which is quite cool because it makes the full gathered skirt actually conceal my large bum rather than accentuate it, as would have been the case if the waistline was sitting right at my waist. The only quirk of this pattern are kinda narrow lower sleeves which I had to cut off because my loosely-woven fabric was coming apart at the seams. I never thought my forearms big but you live and learn. The only thing I changed was the button placket --I just couldn't understand what the instructions were calling for so I went with my tried and true method of just folding the placket twice and reinforcing it with interfacting. I chose to do 16 (16!) buttonholes for some extra quirkiness. I believe there should be an award for sewing any amount of buttons over 15. If there was one, I'd give it to myself.

Since I chose a sheer fabric for my dress, I needed a slip for it. I chose a simple pattern, also from Burda, called Slip Dress (Burda 9/2013 --this one was actually in my stash as I bought the magazine at the time) and made it in pink artificial something (might be viscose because it's breathable --polyester would melt on me). It was HELL to cut because of the slippery fabric and the bias layout but luckily, it was so quick to sew up! I finished both pieces with french seams wherever I could.

I think I'll go with the Prairie Dress again, this time in some less see-through fabric. I especially love the rendition of it in green lawn that Tea made (she's like the neverending inspiration when it comes to sewing stuff for me) so I might go for something similar. My fabric was actually a vintage curtain printed with dandelions which I cut wrong because I didn't think a lot on that day, and so, now part of the dress has the print upside down. I don't really mind.

On a side note, I am wearing a necklace from Good Looking Objects sent to me by wonderful Melinda who makes them. It's so precious and delicate! I knew I loved the design but had no idea how beautiful it really was until I had it in my hands. Finely crafted and meticulously finished. I am going to treasure it forever. With its unusual design and perfect finish I think it's the most unique piece in my jewellery collection.

I'm wearing: a dress I made from a Prairie Shirt Dress pattern c/o Burdastyle and a slip I made from Slip Dress pattern and a necklace c/o Good Looking Objects. The flats are no-name, a recent buy.

*All photos by myself.
Jakiś czas temu portal BurdaStyle skontaktował się ze mną i zaprosił do współpracy przy szyciu ich wykrojów. Z przyjemnością się zgodziłam i wybrałam kilka wzorów, które mi się spodobały. Ta sukienka powstała na bazie jednego z nich, sukienki Prairie Shirt Dress (Burda 4/2011 dla tych, którzy mają dostęp do magazynu). To prosty i szybki wykrój, którzy bardzo przyjemnie się nosi. Jest dość luźna na górze, a dzięki temu dobrze się nadaje do letnich stylizacji. Ma podwyższoną talię, co bardzo mi odpowiada, bo dzięki temu obfita, marszczona spódnica nie powiększa moich szerokich bioder, jak dzieje się za każdym razem, kiedy szyję sukienkę, gdzie talia góry wypada na wysokości mojej naturalnej talii (z tego powodu ostatnio przesiadłam się głównie na spódnice z półkola). Jedyne problematyczne miejsce w wykroju to rękawy, które były dla mnie za wąskie w przedramionach i luźno tkany materiał rozchodził się na szwach, wobec czego musiałam je skrócić. Nigdy nie sądziłam, że mam szerokie przedramiona, ale człowiek codziennie dowiaduje się o sobie czegoś nowego. Zmieniłam jeszcze konstrukcję listwy guzikowej, bo nie mogłam zrozumieć, o co chodzi w instrukcji - wykorzystałam swoją sprawdzoną metodę złożenia dwa razy i naprasowania wkładu. Wymyśliłam sobie też, że chcę mieć dużo guzików, więc zrobiłam 16 (16!) dziurek. Uważam, że za przyszycie guzików w ilości większej niż 15 każdemu należy się order. Wytnę sobie z ziemniaka.

Jako że na sukienkę wybrałam bardzo przejrzysty materiał, potrzebowałam pod nią halki. Uszyłam ją z wykroju Slip Dress (Burda 9/2013 - ten numer miałam w zbiorach), z jakiejś sztucznej tkaniny (chyba wiskozy, bo jest przewiewna, a w poliestrze bym się ugotowała). Wykrój szybki i banalny, tylko krojenie tego śliskiego materiału w układzie po skosie było niezbyt przyjemną częścią pracy.

Myślę, że uszyję sobie jeszcze jedną preriową sukienkę, tym razem z mniej przejrzystej tkaniny. Bardzo mi się podoba wersja Tei, którą uszyła z zielonej łączki, być może pójdę w podobnym kierunku. Tea jest dla mnie studnią bez dna, jeśli chodzi o szyciowe inspiracje, zajrzyjcie do niej. Aha, tkanina na moją obecną sukienką była starą firanką! Nie do końca nadaje się na ubranie, bo jest bardzo luźno tkana, ale ma nadruk w dmuchawce, więc nie mogłam się oprzeć. Poza tym skroiłam ją nieprawidłowo, bo niewiele myślałam tego dnia, i teraz połowa sukienki ma nadruk do góry nogami. Nie przeszkadza mi to za bardzo na szczęście, a ludzie zdają się nie zauważać.

A przy okazji - mam na sobie też naszyjnik od Good Looking Objects, który wysłała mi wspaniała Melinda, jego autorka. Jest taki delikatny! Zauroczył mnie projekt, ale dopiero kiedy miałam go w ręku, mogłam docenić jego kunszt. Wszystko jest dopieszczone i nieskazitelnie wykończone. Nietypowy wzór i piękne wykonanie sprawiają, że jest naprawdę niezwykły. To będzie mój mały skarb w skrzynce z biżuterią.

Mam na sobie: sukienkę z wykroju Prairie Shirt Dress c/o Burdastyle i halkę z wykroju Slip Dress, naszyjnik c/o Good Looking Objects. Balerinki to niedawny zakup na allegro.

*Zdajęcia zrobiłam sama.


There are continents and shores which beseech our understanding

Beseech is such a nice word. I don't read enough these days. I sing a lot, though.

I'm wearing thrifted stuff and Disaster Designs bag.

*All photos by my boyfriend.
"Beseech" to takie ładne słowo. Za mało ostatnio czytam. Za to dużo śpiewam.

Mam na sobie rzeczy z second handu i torebkę Disaster Designs.

*Zdjęcia zrobił mój chłopak.


Back home

It's so hard coming back from vacations! I was actually back mid last week but I couldn't bring myself to go out and take any photos. I always feel like I need to take a few extra days off after coming back from a trip. I was lucky to be able to do so this time. So, the photos in today's post are from last weekend when we rode down to one wild beach on the banks of Vistula River, not that far from where we live and it was so very summery! I definitely did not wear an ensemble like this during my vacations even once, though. We'd been gone sailing with a couple of friends and the weather did not allow any such revealing clothes. Good times, though.

I would definitely not wear this top anywhere but to the beach but I'm pretty happy with how it turned out, especially taking into account that I drafted it by myself. I was intending it as a bikini top to wear during our sailing trip (as I said, no such luck). I wanted something retro and with more coverage than reveal, and this qualifies nicely. Also turned out quite cute, if you ask me. I do not have the bottom part sewn yet so I wore it with my old circle skirt which would've looked pretty cute, if it weren't so darn windy that day. Circle skirts look splendid in slight wind but when it gets vehement, they become a shapeless mass clinging onto your legs and constricting any movement.

I'm wearing: top and skirt that I made myself, a thrifted vintage scarf and rings I made myself.

*All photos by my boyfriend, Bartek.

Tak trudno jest wrócić z wakacji! Byłam z powrotem w połowie zeszłego tygodnia, ale nie mogłam się zebrać do wyjścia na zdjęcia. Zawsze kiedy wracam z wakacji mam wrażenie, że potrzebuję jeszcze kilku dni na aklimatyzację w domu. Na szczęście tym razem mogłam sobie na nie pozwolić. Dzisiejsze zdjęcia zrobiliśmy więc w ostatni weekend na jednej z dzikich wiślanych plaż, na którą się czasem wybieramy, bo jest dość blisko i bardzo tam malowniczo. Bardzo już było letnio! Takich odsłaniających skórę ubrań zdecydowanie nie mogłam na siebie założyć w trakcie wakacji pod żaglami, bo było raczej chłodno. Szyłam ten top z myślą o wygrzewaniu się na łódce pod fokiem, ale nic z tego. Wobec tego nada się na plażowanie od czasu do czasu. Jestem z niego całkiem zadowolona, szczególnie, że wykrój narysowałam sobie sama. Wyszedł całkiem słodki. Ma do niego być jeszcze dół, ale póki co noszę go ze starą spódnicą z koła, z którą wygląda bardzo pin-upowo, kiedy nie wieje, tak, jak na zdjęciach. Spódnice z koła sprawdzają się tylko w lekkim wietrze, na wichurach raczej zbijają się w bezkształtną masę, którą oblepiają nogi i uniemożliwiają poruszanie się.

Mam na sobie: top i spódnicę, które sobie uszyłam, chustkę z second handu i pierścionki, które sobie zrobiłam.

*Zdjęcia zrobił mój chłopak, Bartek.